Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan den hals. Zij en Raphael zaten in een hoek van het ruim en artistiek gemeubelde salon, door kaarsen zacht verlicht, en praatten stilletjes, terwijl Addie Chopin speelde.

De aesthetische neigingen van mevrouw Henry Goldsmith hadden vrij spel gehad in de schijnbare nonchalance van het geheel en het gevolg was geweest een triumf, een mengeling van Perzische weelderigheid en Parijsche gratie, een droom van tot slaap noodende canapé's en armstoelen, rijke behangsels, vazen, waaiers, platen, boeken, bronzen voorwerpen, tegels, borden en bloemen. De heer Henry Goldsmith was zelf een kenner in kunstzaken; zijn eigen fortuin en dat van zijn vader was gemaakt in den rariteiten- en antiquiteitenhandel, hoewel voor den ouden Aaron Goldsmith waardeeren beteekende den juisten prijs bepalen, ten spijt van zijn „flair" in het aan de kaak stellen van valsche Correggios en nagemaakte kabinetten, stijl Lodewijk XIV.

„Lijdt u aan hoofdpijnen?" vroeg Raphael belangstellend.

„Een beetje. De dokter zegt dat ik te veel studeerde en te hard werkte toen ik een klein meisje was. Dat is de straf voor volharding. Het leven is niet zooals het in de schoolboeken wordt voorgesteld."

„Ik begrijp niet dat uw ouders u te veel lieten werken."

Een melancholiek lachje speelde om den beweeglijken mond. „Ik voedde mijzelf op," zeideze. „U kijkt verbaasd. O, ik begrijp het al. U hieldt me zeker voor juffrouw Goldsmith ?"

,,Wel, is u dat dan niet?" stamelde hij.

„Neen. Ik heet Ansell, Esther Ansell."

„Neem mij niet kwalijk. Ik onthoud zoo slecht namen als ik voorgesteld word. Maar ik ben pas terug uit Oxford, het is de eerste keer dat ik hier kom en daar ik u zag zonder cavalier toen wij kwamen, dacht ik dat u hier woonde."

„U hadt het bij het rechte eind. Ik woon ook hier." Zij lachte eventjes om de wisselende uitdrukking van zijn gelaat.

„Vreemd dat Sidney, me nooit van u sprak," zeide hij,

„Bedoelt u meneer Graham ?" vroeg zij met een lichten blos.

Sluiten