Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij hoopte, dat Gluck het niet noodig zou vinden hun etenstijd te bekorten. Gluck stelde hem op dit punt gerust; hij zeide, dat zijn werkvolk zoo trouw was, dat zij liever hun eten meebrachten, dan dat het blad te laat zou uitkomen. Later liet hij zich in den loop van het gesprek ontvallen, dat er een uitgang was aan den achterkant. Hij wilde niet, dat Raphael zelf met zijn werkvolk sprak; dat was niet goed voor de tucht, betoogde hij. Tegen elf uur des avonds waren zeven bladzijden getrokken en gecorrigeerd, maar de achtste bladzijde kwam niet voor den dag. De Vlag moest in den vorm worden gebracht, gedroogd en gevouwen, een aantal nummers moest in een kruisband worden gestoken en tegen drie uur in den morgen op de post worden gedaan. Het zag er wanhopig uit. Kwart na elf kwam Gluck vertellen, dat een onvoorzichtig werkman een kolom, die reeds gezet was, in pastei had laten vallen. Dat was juist de kolom, die het laatste nieuws bevatte en Raphaël had daarvan niet eens een proef gezien. Gluck echter bezwoer hem zich verder er niet mee te bemoeien; hij zou den corrector op het hart drukken zich niet de kleinste fout te laten ontgaan. Raphael had al de eerste kolom van die bladzijde gezien; hij moest de tweede kolom nu maar aan Gluck overlaten; alles zou wel terechtkomen, al bleef hij niet langer, en hij zou met de eerste post een nummer van de Vlag krijgen. De arme redacteur, wiens hoofd barstte, liet zich bepraten; hij kon nog juist den middernachttrein naar het West-einde halen en ging naar bed met een gevoel van tevredenheid en vol hoop.

Den volgenden morgen, zeven uren, werd de geheele huishouding bij de Leon's wakker gemaakt door een donderend gehamer op de deur. Addie begon zelfs te gillen. Een der meiden klopte op Raphael's deur en schoof er een telegram onder. Raphael sprong uit zijn bed en las:

„Er is nog een derde van een kolom Kopij noodig. Kom dadelijk — Gluck."

„Hoe is dat mogelijk?" vroeg hij zichzelf ontsteld af.

Sluiten