Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijden ? Geluk was vóór haar niet weggelegd, maar het dienen bleef. Van deze nieuwe aandoening doordrongen, scheen het haar toe, dat zij den sleutel tot Hanna's heilige kalmte had gevonden.

Met het geld nu bijeen, zochten de beide vrouwen naar een woning voor de arme zwervers. Esther herinnerde zich plotseling de leelijke achterzolderkamer van No. i, in de Royal-straat, en daar, nadat met den koopman in pekelharingen daarnaast behoorlijk was onderhandeld, werd de familie gehuisvest. Esther was pijnlijk ontroerd op het zien van de oude woning; gelukkig brachten de drukte van het installeeren, van het neerleggen van een paar matrassen, van het leenen van Debby's theegerei en van het bereiden van een maal haar tot kalmte. De kleine gestalte met de mansschoenen kwam slechts nu en dan boven. Maar het vreemde van de episode was onbewust steeds in haar gedachten; het scheen de ironie van haar eerste gift aan Hanna tot een climax te brengen.

De zegenwenschen van de zwervers ontvluchtend, vergezelde zij haar nieuwe vriendin naar rebbe Sjmoel. Het deed haar aan te zien hoe de eerwaarde oude man was veranderd; hij zag er heelemaal gebroken uit. Maar hij was beleefd als van ouds: er was nog altijd iets kalm humoristisch in hem, hoewel uit zijn stem zachte melancholie sprak. De neus der rebbetzeen (vrouw van den rebbe) was scherper dan ooit; haar gemoed scheen met azijn te zijn gevoed. Zelfs in tegenwoordigheid van een vreemde kon zij niet heelemaal verbergen wat haar het meest vervulde. Men behoefde zelfs niet eens een vrouw te zijn om te raden, hoe het juffrouw Jacobs verdroot, dat Hanna een oude vrijster was; er was een vrouw als Esther noodig om te raden, dat Hanna vrijwillig afstand had gedaan van het huwelijk; hoewel zelfs Esther haar geschiedenis niet kon raden, of begrijpen dat door het dagelijksch gezeur van haar moeder, juist omdat het 't onbeduidendste was, haar martelaarschap het zwaarst te dragen viel.

Sluiten