Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met mij en Pinchas te bespreken. Hij vroeg mi) of ik op dezelfde condities wilde blijven Ik zeide dat hij er wel twee pond tien shilling van maken kon. „Wat meer dan het dubbel?" zeide hij. „Neen, maar negen shilling meer, zeide ik, „en daarvoor zal ik wat buitenlandsche telegrammen leveren, die de vroegere redacteur liever met had. hn toen kwam het uit, dat hij niets af wist van meer dan een sovereien en hij dacht dat ik hem had willen beetnemen „O, dat spijt me," riep Raphael bloedrood van verle-

^"u^moet een guinje in de week uit uw eigen zak hebben betaald," zeide de kleine Sampson vinnig.

Raphael werd nog verlegener. „Ik ... ik .. . had het zelf niet noodig," zeide hij haperend. „Zie je, het werd me maar voor den vorm betaald en jij deedt eigenlijk het werk. Dat herinnert me dat ik juist nu een wisseltje voor je heb aldus besloot hij stout. >;,Zoo is het in elk geval in orde

voor de volgende maand." . , ,

Hij haalde Goldsmith's laatsten wissel voor den dag en

stak dien Sampson bedeesd toe. .

O neen, ik kan het nu niet aannemen, zeide de kleine Sampson. Hij kruiste de armen en trok zijn mantel om zich heen als een toga. Geen Augustus-zon kon den kleinen

Sampson zijn mantel doen afleggen.

„Heeft Goldsmith dan je voorwaarden aangenomen.

vroeg Raphael beschroomd. ^

Neen. dat niet. Maar —

"Dan moet ik ook het verschil blijven betalen, zeide Raphael op beslisten toon. „Ik moet zorgen dat je het salaris krijgt, dat je altijd hadt; het is mijn schuld dat de toestand veranderd is en ik moet dus de straf dragen." Met geweld duwde hij den wissel in den zak van de toga.

Nou als u de zaak zoo opvat," zeide de kleine Sampson, „ik" zal niet zeggen dat ik het niet kan gebruiken. Maar

slechts als leen, hoor!"

„Best," mompelde Raphael.

Sluiten