Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En wat is thans het woord van Jeremia? Ook nu weer staat hij tegenover zijn volk, ook nu nog is hij bezig af te breken al wat er van hoop en moed in de harten zijner medeburgers is overgebleven. De konsekwentie van zijn beginsel, van heel zijn levenswerk dwingt hem tot den raad, dien al wat patriottisch denkt en voelt als het laagste, wat in eens menschen ziel kan opkomen, verfoeit: geef het op, loop over tot den vijand. Heb ik geen gelijk, schijnt deze houding nog niet vernederender dan die van vorige jaren? Dat hij raadde : begin den strijd niet dat kan er nog mee door, maar moest nu niet vaderlandsliefde hem bewogen hebben om met zijn volk mee tot den laatsten druppel bloeds te vergieten? Toch neen, zoo oordeelt Jeremia niet. Hij weet, dat Gods oordeel moet gedragen worden, en daarom eischt zijn geloof, niet in wanhopige kracht daartegen aan te worstelen doch zich te onderwerpen in deemoed en geduld. Hij weet, dat God zijn aangezicht gericht heeft tegen de stad ten kwade en niet ten goede, daarom kan hij slechts één woord telkens weer herhalen: ga uit tot den vijand, dan redt gij wat nog te redden valt, dan zult gij leven.

En wat onze bewondering verdient is weer de standvastigheid, de trouw aan de waarheid, waarmee hij dit volhoudt ondanks alle vijandschap en smaad. Vooral in de laatste maanden van het beleg heeft hij bitter te lijden. De vorsten sluiten hem, die de handen

Sluiten