Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schrik uitdrukten, op de hare gericht, zodat ze er hevig van ontroerd werd. Ze voelde haar bloed naar de benen zakken en de haren op het hoofd zich verroeren. Eerst was ze niet in staat een woord te spreken, eindelik vroeg ze:

— Wat scheelt er toch?

Maar Matielde werd eensklaps woedend en schreewde:

— Waarom kom je naar huis? Laat me gerust, ik ben verdoemd! blijf bij je lief, je lief! . . .

En ze lachte grijnzend en tergend.

't Was Stiena alsof ze 't bloed in haar aderen voelde stollen. Met niewe kracht ramden de verwijten van geheimzinnige stemmen op haar kop neer. Zo hulpeloos en verlaten na die stonde genot daar straks, had ze zich nog nooit gevoeld, 't Was alles zwart en ongeluk, reddeloos. En waarom? ze begreep het niet, ze had niets gedaan, 't was van zelf gekomen. Maar 't mocht niet gebeurd zijn en daarom volgde nu de schrikkelike straf. Wat was ze belachelik, zij, lelik en oud reeds en arm. Wat had ze gewenst? niets! En toch waren al die woorden van Marie en Stifnie als messteken in haar borst ge-

Sluiten