Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

we! nog haar zuster of was het satan-zelf? Ze huiverde, het was een voorbijgaande gedachte lijk zovele, schrik moest ze niet hebben, voor haar was het nog haar zuster.

Ze keek op naar Matielde. Deze deed niets. Ze zat recht op, met het kussen op haar knieën leunend, de handen rustend op de boord en op de boutjes. Ze zag naar viezioenen, haar ogen stonden star, en ze was geheel roerloos, stijf, als dood.

Stiena schrikte hevig. Ze vreesde steeds dat haar zuster in zo'n aanval blijven zou, dat ze haar zo eens dood zou vinden.

— Matielde, Matielde, lees je, jong? vroeg ze angstig en schudde haar heftig, in haar schrik geweldig verlangend dat de aanval 'n einde nam.

Matielde was verre weg. Haar ledematen waren uitgestrekt verstijfd zodat het pijnlik deed om aan te zien. De oogappels waren half verdwenen onder de vleggers. Stiena vreesde dat ze stierf en ze riep naar omhoog om bijstand.

Na 'n wijle bekwam Matielde stillekensaan. Ze kon zich eindelik oprichten en die bol verduwen die in haar keel zat. Langzamerhand, met de bezinning, kwam 'n razernij

Sluiten