Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doch ze stak de schuld op een ander. Zij zelf zondigde niet meer, het waren die andere, de duivels, die haar misbruikten en ze kon het hen niet beletten. Ze had slechte gedachten, wat hield dat in? Neen, ze misdeed niet meer . . . rondom haar deed men het kwaad voor haar, ze zag het en hoorde 't, men nam bezit van haar en ze leverde zich er geheel aan over. Het waren nu geen heftige tonelen meer van drift, ze bleef zitten en genoot de wellust langzaam, door de kracht van haar verbeelding, een verfijnde wellust, gevoerd tot het toppunt van de verfijning.

Maar de natuur is medogenloos en neemt weervraak. Haar krachten namen snel af, ze was soms als in gestadige bedwelming en was, als ze eruit kwam, niets meer dan een vod, lusteloos en zonder kracht. Rondom haar zag ze evenwel het geweld toenemen, de stemmen werden luider, soms dreigend, de taferelen werden heftiger, vrezeliker. Soms schreewde ze erbij, schrikkelike, angstwekkende dingen zag ze. Toen werd ze op eens heen-en-weer geschud en viel neer in een hoek, sprong weer op, huilde en brieste.

De ogen van haar zuster verschrikten haar groteliks en ze kon zich uren Jang overgeven

Sluiten