Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den lezer eenig inzicht te geven in het werk van den merkwaardigen en braven opvoeder, waaraan ons onderwijs zoo groote verplichtingen heeft.

Johann Friedrich Herbart.

1776—1841.

Johann Friedrich Herbart werd in 1776 te Oldenburg geboren. Hoofdzakelijk door zijn moeder opgevoed, bezocht hij van 1788 — 1794 het gymnasium te Oldenburg, en van 1794 — 1797 de hoogeschool te Jena.

Nog voor hij zijn studiën voltooid had, werd hij met de opvoeding belast van de zoontjes van den gouverneur van Interlaken Von Steiger. Hierdoor vond hij aanleiding over opvoedkundige vraagstukken na te denken en later betuigt hij aan Karl von Steiger dat deze hem de meeste stof voor zijn „Allgemeine Paedagogik" had verschaft. Hij had ook het geluk met Pestalozzi in aanraking te komen en hem in 1798 te Burgdorf te bezoeken. De nuchtere, verstandelijk aangelegde Herbart kreeg een diepen indruk van den Zwitserschen hervormer en het is niet het minst aan Pestalozzi te danken, dat in weerwil van de veelzijdige bekwaamheden, waarin Herbart uitmuntte, toch de opvoedkunde steeds zijn lievelingsstudie gebleven is. Want Herbart was in weerwil van zijn sterk verstandelijken aanleg toch een veelzijdige natuur en zijn geliefkoosde theorie dat veelzijdige harmonische belangstelling voorwaarde tot een krachtig willen is heeft hij uit eigen levenservaring kunnen opmaken.

Na een kort oponthoud te Halle en een tweejarig verblijf te Bremen, waar hij vooral wiskunde studeerde, vestigde hij zich in 1802 te Göttingen. Daar promoveerde hij op paedagogische stellingen en werd eerst privaat-docent en later buitengewoon hoogleeraar.

In 1809 tot hoogleeraar in de wijsbegeerte te Koningsberg benoemd, bleef hij daar tot 1883, om toen als hoogleeraar naar Göttingen terug te keeren, waar hij in 1846 stierf. De voornaamste paedagogische werken van Herbart zijn wel zijn „Allgemeine Paedagogik aus dem Zweck der Erziehung abgeleitet" 1806 en zijn „Umriss paedagogischer Yorlesungen" 1835. Belangrijk in paeda-

Sluiten