Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met elastieken om de ooren sliepen, om 's ochtends met opgetrokken knevels te ontwaken en er uit te zien als blazende katten ?" vroeg zij minachtend : „Neen, neen, zij mogen den Hemel danken dat zij nog natuurkinderen gebleven zijn; maar het onduidelijk gevoel tegenover zulke lieden te moeten blozen, dat is het wat mij een gruwel is. O ! Hij heeft gelijk u toe te wenschen spoedig van hier te gaan, ver, heel ver van hier, te midden van lieden, wier rust en bezittingen niet door Engeland worden bedreigd."

Bij het vernemen dezer laatste woorden onderging Ainstowe's gelaat eene groote verandering. Zijne oogen begonnen te schitteren, zijne trekken verkregen eene uitdrukking, die zoowel hoop als vrees te kennen gaf.

,,En gijzelve?" vroeg hij op gedempten toon.

,,Ik?" sprak zij, zonder zijne bedoeling te verstaan : „Mijne plaats schijnt hier aangewezen te zijn, van het oogenblik af dat eene moederlooze dochter bij haar vader tehuis behoort. Indien er dus vroeg of laat waarlijk oorlog tusschen de beide volkeren losbarst, zal ik dien strijd van nabij zien losbreken en voortwoeden."

„Maar dat is niet noodzakelijk, Miss Eleanor."

„Ik zie niet in hoe ik er aan ontsnappen kan."

„Daartoe bestaat toch een zeer eenvoudig middel," hernam hij ontroerd : ,,Gij zoudt de

Sluiten