Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich door niets te laten weerhouden in het ten uitvoer brengen van zijn heilloos plan.

„Over deze laatste vraag kan niemand zoo goed beslissen als gij, natuurlijk," sprak hij ootmoedig : „Vergeet echter niet dat Moorbreggen daaromtrent, op dat tijdstip, evenmin zekerheid bezat als ik. Wat Djaguna betreft, heeft hij waarschijnlijk, in weerwil van al zijne door u geroemde openhartigheid, verzuimd u te vertellen welk eene vurige bewondering juist hij voor dat arme natuurkind koesterde. Ik vertelde u dat reeds, gij zult het u herinneren, voordat ik van uwe liefde voor hem afwist."

„Hij ?" klonk het snel : „Onmogelijk ! Ja, ja, ik herinner mij uwe verhalen van toen ; maar het is onmogelijk, herhaal ik u."

„Waarom ? Het meisje diende bij zijne ouders, hij zag haar dag aan dag, totdat zij, die een zwarten bruidegom bezat, uit liefde voor dezen mijn vader smeeken kwam haar van de Moorbreggen's weg te nemen. Dat wij aan hare bede gehoor gaven, is iets dat Herman ons nooit vergeven heeft."

Eleanor geloofde geen zijner woorden en toch drongen zij haar als dolksteken in het gemoed, sloop de slang van den twijfel haar hart binnen, om het gevoel dat zij haar man toedroeg te vergiftigen en te dooden. Toch wendde zij nog een laatste poging aan tot verdediging van den afwezige.

Sluiten