Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vergissen wij ons, of treffen wij in den kring der Symbolo-fideïsten meer dan eens eene gedachte van Vinet aan — in valsch licht?

Zoo was het voorzeker in bovenstaande uitspraak Vinet's bedoeling niet, alsof de kiem van het Evangelie op zekeren trap van ontwikkeling zich zonder meer in het menschenhart zou ontplooien. Daarvoor had hij een te diepe opvatting van het feit der zonde. Integendeel, hij meende dat in den mensch, op den bodem zijns harten, aanwezig is een potentieel Christendom, dat actueel worden kan, zoodra de prediking van het Evangelie tot den zondaar komt.

Het woord van Vinet is een dier gezegden, die de richting aangeven welke het Symbolo-Eideïsme uit wilde, een uitgangspunt van de reactie tegen het intellectualisme.

Merkwaardig is, dat ook bij prof. Sabatier de innerlijke religie, het innerlijke Christendom, zoozeer wordt geëerd.... En toch, velen meenden, dat hier iets, ja veel ontbrak.

Waar schuilt de eenzijdigheid in dit stelsel? Vergis ik mij niet, dan ligt de groote fout in den psychologischen grondslag. Vinet gebruikt meermalen het woord „conscience" en bedoelt daarmee niet alleen „bewustzijn", ook niet alleen „gevoelen", maar zeer dikwijls eene samenvatting van die beide, het zedelijk bewustzijn, of om met de taal des Bijbels te spreken, het hart. Met die uitdrukking wordt bedoeld het centrum in den mensch, waar denken, gevoelen, willen samentreffen. Raakt iets het hart (wipShc), dan blijft noch het

Sluiten