Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Evangelie onder verschillende uitdrukkingswijzen. In zooverre heeft het Symbolisme recht, als het spreekt van een betrekkelijk ongelijkwaardige uitdrukking der waarheid. Deze waarheid bestaat niet in woorden, maar in kracht, doch verspreidt zich dan ook door ideeën welke aan die waarheid getuigenis geven en dus waar zijn. Het heerlijke van het Christendom is juist, dat wij wanneer wij spreken over Gods kracht in Christus, geen beelden meer behoeven te gebruiken, geen symbolen, (tenzij dan wanneer wij poëzie willen geven) omdat Christus zelf reeds het beeld Gods is. Maar in Hem weten wij dan ook, dat Gods liefde geen onkenbare eigenschap is, hoewel eene ondoorgrondelijke; dat Zijne zedelijke attributen waarachtig zijn, en dat wij daarom kunnen zeggen: onze Vader, omdat wij Hem in Christus als Vader kennen. Niet dat wij met „Vader" een gelijkwaardige uitdrukking zouden gebruiken zonder meer; wie echter met Goethf. erkent: AH' das Vergangliche ist nur ein Gleichnisz, die durft ook te belijden, dat de verhouding tot onzen aardschen vader slechts als een symbool uitdrukt de verhouding van den Christen met God, niet omgekeerd: het „onze Vader" slechts een term voor zekeren gemoedstoestand. Wij weten niet of God meer dan persoonlijk is; wij weten wel dat Hij waarachtig

') Ten onrechte is hier: Held, Krijgsman, Rotsteen in dichterlijke stukken op ééne lijn gesteld met „Vader". Waarom wordt het laatste wél een dogma, de eerste uitdrukkingen nooit?

Sluiten