Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voorts moet er op gewezen worden, dat de analyses van MaHengreau niet zeer nauwkeurig kunnen zijn. De te analyseeren stof werd, naar hij zegt, na behandeling met alcohol en met aether niet volkomen gedroogd; bovendien kon het phosphorusgehalte niet direct bepaald worden, maar moest wegens de onbekende hoeveelheid ammoniumsulfaat in de stof, langs een omweg afgeleid worden uit het koolstofgehalte, dat hij vond.

Lïlienfcld vermoedde, dat het nucleohiston in de kern van de thymuscellen voorkomt, het nucleoproteide in het cytoplasma. De kern neemt in deze cellen het grootste gedeelte van het volumen in; het is dus waarschijnlijk, dat hieruit ook het nucleohiston afkomstig is, dat de hoofdmassa van de eiwitstoffen in het thymusextract uitmaakt.

Daar calciumchloride in het bijzonder het nucleohiston neerslaat, heb ik nagegaan, of microscopisch veranderingen in de thymuscellen waren te zien, wanneer onder het dekglas 0.1 °/0 CaCl2 werd toegevoegd; dit bleek het geval te zijn; de kern wordt n.1. zeer scherp zichtbaar en korrelig. Wordt daarentegen water of eene sterke zoutsolutie toegevoegd, dan lossen de kernen geheel op.

Deze waarneming komt dus met het vermoeden van Lilienfeld overeen.

Wordt de fijngehakte thymus korten tijd b. v. 1 a 2 minuten met water geschud en daarna dadelijk de vloeistof afgefiltreerd, dan vindt men in het filtraat alleen nucleoproteide; dit wijst er op, dat deze nucleoproteide in de buitenste laag van de thymuscellen dus in het cytoplasma voorkomt.

Bang is van meening, dat het nucleoproteide niet

Sluiten