Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hunnen veranderenden invloed op den duur der reactietijden niet konden doen gelden.

Een voorsignaal door den chronoskopbediende gegeven, werd gevolgd door het signaal van den experimentator, waarop de reagent, met gesloten oogen, op de bekende wijze aan tafel gezeten, reageerde.

Een seintoestel onderhield de communicatie tusschen experimentator en chronoskopkamer.

Voor mij zelf en voor eenige personen waarvan de tabellen niet zijn medegedeeld, wegens te weinig opnamen, konden we duidelijk een verlenging der tijden constateeren, die met de op gewone wijze verkregen waarden ongeveer 20 n verschilden, doch uitzonderingen schenen ook hierbij niet zeldzaam.

Proef V.

Bij den reagent en experimentator, stond een metronoom, die in een bepaalde tempo de stilte verbrak! De uitkomst verschilt niet voldoende van de boven besprokene, zoodat wij volgens ons onderzoek geen recht hebben conclusies mede te deelen.

Proef VI.

Het experiment gebeurde als bij IV, alleen zat de reagent met de oogen geopend. Onderscheid werd niet gemaakt of hij daarbij een punt fixeerde of rustig voor zich zag.

Voor personen belioorende tot tabel A, veel sterker nog voor personen uit tabel B, konden we een verlengen der waarden constateeren, die ± het dubbele en meer van de verlenging van Proef IV bedroeg.

Op deze wijze waren wij in staat een enkelvoudige monotone indruk of meerdere van verschillende intensiteit en qualiteit op een of meer zintuigen te laten inwerken en hun invloed op den duur van de reactie te leeren kennen. Bij het bespreken der resultaten uit deze experimenten heeft men ook rekening te houden met de zelfwaarneming van den reagent.

Sluiten