Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ruptuur van maag, darm, absces, enz. optreedt, berust volgens hem (en hij staat met deze opvatting niet alleen) op resorptie van een in de buikholte vrij uitgetreden toxischen (infectieusen) inhoud van die organen. De shock kan in zeldzame gevallen direct in den dood overgaan. Meest verbetert de toestand van patiënt voor een of enkele uren, om weer erger te worden, wanneer de infectie zich over nieuwe gedeelten der buikholte heeft uitgebreid, met daarop volgende nieuwe resorptie van toxinen en microben.

Er zouden verder, vooral uit de laatste jaren, nog tal van autoren te citeeren zijn, die in de vergiftiging van het organisme min of meer uitsluitend de oorzaak van den dood bij peritonitis zien.

Het zou mij echter te ver voeren, wanneer ik van die allen uit hun publicaties aanhalingen ging leveren. Ik wil volstaan met alleen nog enkele namen te noemen, als b.v. Mikulicz (31), Schede, Rose (32) Rotter, Ortner (33), Lanz, v. Burckhardt (34), Rehn (35), Friedrich (36) [Fr. laat de anaëroben en hun zeer giftige toxinen een groote rol spelen], Vierordt, J e n s e n (37), Moszkowicz (38), Bertelsmann (39), enz. enz

Bijna allen zijn tegenwoordig aanhangers der intoxicatietheorie. Een zenuwwerking wordt niet geheel ontkend, doch speelt slechts een zeer ondergeschikte rol. Wanneer men de literatuur over peritonitis nagaat, krijgt men den indruk, alsof het thans wel een volkomen vaststaand feit is, dat de vergiftiging van het organisme de eenige of dan ten minste toch verreweg de voornaamste factor is, die bij het ontstaan der ernstige verschijnselen der buikvliesontsteking en bij het zoo regelmatig intreden van den

Sluiten