Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanzienlijke laesies geheel zonder eenig gevolg zouden blijven, dat zoo ingrijpende processen volkomen latent zouden verloopen. Het ligt voor de hand verband te zoeken tusschen deze veranderingen van den plexus solaris en de nerveuse processen, die, volgens mijn opvatting, bij peritonitis een zoo groote rol spelen. Of we hierbij moeten denken uitsluitend aan reflectoire werkingen of dat hier misschien ook in het spel komt een directe, centrifugaal werkende invloed vooral op de splanchnicusvezels, is moeilijk uit te maken.

Dat de in onmiddellijke aansluiting aan een maag- of darmperforatie optredende heftige verschijnselen geen vei band houden met de boven beschreven anatomische veranderingen, is duidelijk. Reeds zeer spoedig echter zullen deze haar rol kunnen gaan spelen.

Hoe acuter de peritonitis verloopt, des te meer treden deze veranderingen op den voorgrond (in het beschreven geval van maagperforatie werd blijkbaar een zeer sterke prikkel op deze zenuwcellen uitgeoefend). Bij meer chronisch verloopende peritonitis overwegen meer de interstitieele veranderingen, hier vinden we vooral een reactie van het steunweefsel. Misschien zouden we hieruit mogen concludeeren, dat, hoe acuter de peritonitis verloopt, des te grooter de rol der zenuwwerking is, des te heftiger deze factor zich openbaart, hetgeen met de klinische feiten wel in overeenstemming zou zijn (denken we b.v. aan een perforatieperitonitis). Hoe langer het proces duurt, des te minder intens is dan de zenuwwerking; hier komt naast het nerveuse moment vooral de voortdurende opname van toxische stoffen in het bloed in aanmerking.

Sluiten