Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

versio uteri. Komt nu hierbij nog een zekere slapheid van de peritoneaalplooien van den uterus, dus van de ligamenta lata, ligamenta recto-uterina en ligamenta rotunda, dan kan elke oorzaak, die in dezen toestand de buikpers versterkt, de aanleiding worden tot het ontstaan van den prolaps en het naar buiten drijven van den uterus, waarbij dan natuurlijk de vagina van boven uit geinventeerd en meegevoerd wordt. Waar nu post partum deze voorwaarden vervuld zijn en bovendien de uterus nog zwaarder is dan normaal, is het licht te begrijpen hoe dan de prolapsus uteri ontstaat; maar waar we dien vinden bij nulliparae, ja zelfs bij virgines is zijn ontstaan duister.

Veel meer voorkomend is de secundaire prolaps en deze vinden we nagenoeg zonder uitzondering bij vrouwen, die gebaard hebben. De gradiviteit nu rekt enorm sterk de peritoneaalplooien van den uterus en het is genoeg bekend, dat de involutie post partum lang niet altijd volkomen tot stand komt. Tijdens de baring echter heeft de vagina het 't hardste te verantwoorden, daar immers de foetale schedel den voorsten vaginaalwand voor zich uitdrijft en inverteert en los maakt van den onderlaag; zoodat een tijdelijke en partieele prolaps van den voorsten vaginaalwand bij de baring haast physiologisch is. Waar nu de involutie post partum van de vaginaalwanden en evenzoo

Sluiten