Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

passing brengen Order XXXII. rule 4, om zóó den zwijger financieel te straffen.

Ook naar de Hollandsche praktijk heeft de laatstbeschrevene wijze van default of pleading niet die fatale werking, welke verbonden is aan de beide voorgaande. In dit geval toch zal de tegenpartij hier te lande op de reeds genomen conclusies recht dienen te vragen en evenzeer staan voor het bewijs van het niet beantwoorde. De zaak v.ordt dan niet bij verstek afgedaan.

Na al hetgeen ik reeds meedeelde omtrent de Engelsche pleadings in het algemeen, kan ik kort zijn over de pleadings in het bizonder. De drie meest voorkomende zijn:

Statement of claim: conclusie van eisch.

» > defence : » » antwoord.

Reply: » » repliek.

Verder is in abstracto het aantal pleadings onbepaald — de namen van de eerstvolgende zijn : rejoinder, surrejoinder, rebutter, surrebutter —, maar zelfs de reply zal in den regel overbodig zijn.

Na het boven ontwikkelde is dit zeer begrijpelijk. De pleadings dienen tot aangave van de material facts, tot het moveeren van den tegennorm. In den regel nu zal het complex van daadzaken niet zóó ingewikkeld zijn, dat een tweede norm kan worden aangevoerd. Een voorbeeld, dat het in de praktijk zeer wel mogelijk is, levert ons de beleediging naar Engelsch recht, waar op de het antwoord „privilege" de repliek „malice" kan volgen.

De reply is soms alleen dienstig om „to join issue

Sluiten