Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van O'Dwyer hier betere diensten) en die, welke by afwezigheid van een intubeerend geneesheer moesten geschieden.

In alle gevallen met longcomplicaties wordt de prognose m. i. geheel infaust door het ongunstig moment: de tracheotomie. Naar myn ervaring beteekent een tracheotomie by een asphyctisch kind met gelijktijdige longaandoening „la mort sans phrase." Kan men in deze gevallen intubeeren dan bestaat zeker de kans, er nog een mooi procent door te halen.

Maar ook de intubage stel ik in deze gevallen liefst zoo lang mogelyk uit, en ik tracht my te helpen met exspectorantia, het opwekken van braakbewegingen, hydropathische inwikkeling of een geringe gift morphine, want het is opmerkelijk hoeveel moeilykheid het geeft, een dergelijk geintubeerd kind weer aan het verwyderen der tube te gewennen.

Het gemiddeld aantal dagen, dat deze gevallen geintubeerd moesten blyven, was zeven. Er was slechts 1 geval by dat na één dag geextubeerd kon blyven ; de langste tijd was 3 weken.

Herhaaldelijk moet men in deze gevallen opnieuw intubeeren, en slechts de hoop op een eindelijk succes weerhoudt u, door een tracheotomie een einde aan alle moeite te maken.

Want in meerdere gevallen wordt immers uw moeite beloond; de koorts daalt, het hoesten wordt minder, de symptomen van broncho-pneumonieön nemen af en het gelukt u het kind met steeds grooter tusschenruimten zonder tube te laten, totdat eindelijk de detubage geheel verdragen wordt.

Hier kan de tracheotomie de twijfelachtige prognose slechts ten kwade keeren.

Met een moeitevol intubage tijdperk is het mij gelukt o. a. eenige kinderen van >/2 jaar, met diphtheritische

Sluiten