Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waar het gebed achterwege blijft, zal men zeer waarschijnlijk minder weerstand kunnen bieden aan verzoekingen, over geringere kracht kunnen beschikken om zijne plichten te vervullen, het innerlijke leven zal verzwakken en de volkomene toeeigening der geestelijke dingen belemmerd worden.

De hoogste uitwerking echter gaat van het gebed uit, wanneer het ons onze persoonlijke wenschen doet vergeten. Robertson drukt het paradoxaal aldus uit1): «Pray as Christ did, till prayer makes you cease to pray." Het gebed is ons niet gegeven om met behulp er van het goede der aarde te verwerven, maar om dit te kunnen ontberen, niet om te ontkomen aan 's levens leed, maar om de kracht te verkrijgen, die vereischt wordt om het te kunnen dragen.

Wanneer wij in staat zijn zóó te bidden, dan verstaan wij er iets van, hoe wij meer te letten hebben op het welzijn van anderen dan op ons eigen, dan is er plaats voor een gevoel van nederigheid, welke onszelf doet beschouwen als kleine deeltjes in een heelal, als schakels in een grooten keten, dan kunnen wij verzekerd zijn, dat de Alwijze tevens de Algoede is2). Het ware gebed brengt iedere gedachte in verband met de gedachte aan God en onderwerpt aan Hem eiken wensch en ieder besluit; het doet alles beschouwen als het werk Zijner handen en ons Zijne Tegenwoordigheid gevoelen.

Ten slotte willen wij niet onvermeld laten, welk eene bijzondere uitwerking 3) van het gezamenlijk bidden kan uitgaan - eene uitwerking, die hij terugbrengt tot »the mysterious affection of our nature: sympathy" - , en die in wezen verschilt van den invloed, welke voortspruit uit het gebed der eenzaamheid.

6. Stille meditatie.

1) Sermons IV, p. 34.

2) «The practical reconciliation between our innocent egotism and hideous fatalism is Prayer, which realizes a living Person ruling all things witli a Will." Sermons IV, p. 27.

3) Sermons 1, pp. 112, 113.

Sluiten