Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft gezien, dat hij er naar heeft gestreefd om het leven van zichzelven en van anderen te verstaan, en dat hij hierin voor een goed deel is geslaagd.

4. De persoonlijke stempel van zijn godsdienstig leven.

Ook over dit punt kan ik kort zijn, niet omdat het van geen belang is, - integendeel, ik meen, dat hierin het meest belangrijke bestanddeel van Robertson's prediking zijn oorsprong heeft, maar omdat het weinig toelichting vraagt. Immers, wie zijne preeken gelezen heeft, - hij moge ons dan het recht ontzeggen om te spreken van zijne intellectueele kracht, zijn kunstenaarsaanleg, zijne kennis der menschlijke ziel, - zal toch moeten toegeven, dat zijn godsdienst een eigen, diep-persoonlijken stempel vertoont.

Allereerst merk ik op, hoe wij in de preeken, achter de preeken, eene godsdienstige persoonlijkheid voelen staan. Niet alsof zij autobiographische schetsen zouden zijn, waaruit men iemands levensloop kan opmaken, want in dien zin spreekt hij met geen woord over zichzelven, maar zij vertoonen de kenmerken van zijn innerlijk leven, van zijne diep-levende ziel. Wij kunnen ons gemakkelijk voorstellen, dat men dezelfde denkbeelden heeft, deze even zoo indeelt en rangschikt, en dat de preek toch een geheel anderen indruk zal maken, evenals etsen naar schilderijen wel dezelfde voorstelling hebben, doch gewoonlijk juist missen, wat onze belangstelling heeft gewekt.

Het ligt niet in mijne bedoeling aan te toonen, hoe de preeken van Robertson eene afspiegeling zijn van zijn innerlijk leven, hetgeen waarschijnlijk geene moeilijke taak zou wezen, omdat hij een oprecht man was en dus geene dingen verkondigde, van wier waarheid hij zelf niet diep doordrongen was. Bij hem werd niet gevonden die groote, hoewel begrijpelijke fout, die hij eens aanduidde met de boven reeds geciteerde woorden: „that state in which a man speaks things deep and true, not because he feels them strongly, but because he perceives that they are beautiful, and that it is touching

Sluiten