Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zijn stelling steunen. Bovendien meent hij, dat deze thesis rechtvaardiging niet behoeft, daar niets natuurlijker is, dan dat ieder de gevolgen van zijn eigen nalatigheid zelf te dragen heeft. Zijn leer wordt woordelijk door Windscheid1) overgenomen.

Nadat Mommsen het vraagstuk aan de orde had gesteld, trekt het bij velen de aandacht. Bij verschillende latere auteurs, die het leerstuk der schadevergoeding behandelen, vindt men de materie behandeld'). Ook zij, die het causaliteitsvraagstuk aan een bijzonder onderzoek onderwerpen'), verzuimen niet eenige woorden aan onze kwestie te besteden. Tot in den laatsten tijd toe bovendien heeft zij menig schrijver tot een monographie geïnspireerd4).

Het standpunt van de schrijvers is het volgende: Zij richten zich voor het meerendeel tegen Mommsen, bestrijden hem op menig punt fel, doch komen ten slotte praktisch tot hetzelfde resultaat als genoemde auteur. En hoewel door sommigen zijn uitspraak niet meer zoo streng opgevat werd, als Mommsen haar formuleerde, ofschoon zij later niet meer als een wet van Meden en Persen beschouwd werd, kan men toch zeggen, dat ook de schrijvers na Mommsen het als een algemeen beginsel beschouwen, dat de schade, die de benadeelde had kunnen voorkomen, niet in rekening gebracht mag worden.

Bij velen staat dit beginsel als het principe der Culpae Compensatio bekend.

') Lehrbuch (les Pandectenrechta § 258.

') COHNFELDT, PEHNICE, RiJCK.

') von Bar, Habz, Rümelin, Trager,

*) Demelius, Wendt, v. Leyden, Gottschalk e. a.

Sluiten