Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geworden, trok zich het overlijden zeer aan. Hij was de afgod zijner moeder geweest, zij werd nu de zijne. Antoinette ging nog een jaar naar kostschool en trouwde spoedig na haar terugkeer; hij bleef zich eenzaam gevoelen; hoe ouder hij werd, hoe minder sympathie hij zijn vader toedroeg. Hij was aristocraat in zijn hart, maar eerlijk genoeg om zichzelf door geboorte een plebejer te achten — dat maakte hem diep ongelukkig. Hij gevoelde zich als gevormd om onder de benijde aanzienlijken plaats te nemen: — had hij er door zijne moeder ook niet eenig recht toe? Doch als de laatste overweging zijn hoogmoedige verlegenheid dreigde te overwinnen, verrees het beeld zijns vaders in zijn gedachten; hij zag hem met plompe vormen zich bewegen onder lieden, wier manieren hij, Frans, wist te waardeeren; hij hoorde hem met groven lach dingen zeggen, welke zijne gemaniereerde, ontevredene kieschheid kwetsten, en dat verbitterde hem — in de eerste plaats natuurlijk op den man, die, naar hij zichzelven gaarne herhaalde, de oorzaak was geweest van het droeve leven zijner moeder.

Tegenover deze stemming stond de gehechtheid des vaders. Koene had aanvankelijk in Antoinette en Frans te weinig de jonge menschen en te veel zijn kinderen gezien, hij had zich geen rekenschap gegeven van hunne individualiteit ; zij waren te veel de voorwerpen geweest, waarvoor hij werkte en die eenmaal

Sluiten