Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dit was zijn eerste teleurstelling; hij had gehoopt op een zeldzame verwelkoming, en hij moest twee treden in de kamer doen, voordat men hem scheen op te merken. Toch was Nicht zoo vriendelijk mogelijk, maar tevens deed zij al spoedig voelen, dat zijn wegblijven een onbeleefdheid was geweest. Als zij wist, hoe ik eiken dag dit huis in verbeelding terugzie! dacht Frans. Annie was allerliefst, hartelijk, maar volkomen ongedwongen. Op het oogenblik, dat zij hem de hand gaf, bemerkte hij niets van de aandoening, van de verlegenheid, welke hij had verwacht. Hijzelf, die zich dagen achtereen had voorbereid op dit weerzien, was wel onthutst en zij was het niet! Dadelijk trachtte hij zich te herstellen en zijn bedremmeling te verbergen, maar nu werd hij stijf en afgemeten, wat vreemd afstak bij de gemeenzame houding der eerste begroeting. Toen hij het huis verliet, was hij zeker, een dwaas figuur gemaakt en misschien wel zich verraden te hebben. Juist reed een tramwagen door de vrij nauwe, oude straat; de koetsier moest bellen en had al de hand aan het remtoestel, daar Frans vlak voor het paard liep. Vol schaamte sprong hij in het bijna ledige rijtuig en reed tot den ingang van het park, waar hij zich naar de eenzame paden spoedde en op een bank neerviel.

Altijd geneigd de zaken van den zwartsten kant te beschouwen, gaf hij zich ook nu met

Sluiten