Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nemen als een herinnering aan dit samenzijn.

Hij bleef vroolijk, maar zijn druk gepraat en zijn groote wispelturigheid in plannetjes, in kleine handelingen, verrieden de spanning zijner zenuwen. Hij was zich daarvan wel bewust, maar het streelde hem, zonderling te worden gevonden door zijn neef: de oude liefhebberij, óók voor buitengewoon mensch te spelen in gezelschap van een kunstenaar, kwam weer boven. Meermalen had hij trouwens bij het beschouwen van kunststukken bewezen, dat hij er wel iets voor gevoelde.

Toevallig had hij een aankondiging gezien van de Duitsche opera te Rotterdam, en na een haastig middagmaal spoorde hij naar deze stad. Alweer moest Herman mee! J-*—-* y- ^

— D'r is geen hou'en 'an met jou, stribbelde de jonge schilder voor de leus tegen. Maar hij wist, dat hij zijn rijken neef er een plezier mee deed, hem niet alleen te laten; zelf had hij in de laatste weken goed en hard gewerkt en dus was er geen enkele reden om deze paar dagen geen vacantie te nemen.

"Wat was de bijzondere bekoring, welke Frans tot een overhaaste reis naar Rotterdam had genoopt om een Duitsche opera te hooren ? Men zou den Hans Heiling geven. Herman kende de opera niet en eerst onder het doorlezen van het tekstboekje, vóór het opgaan van 't scherm, begreep hij — en lachte. Frans had hem tijdens het lezen van ter zijde gadegesla-

Sluiten