Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neer ik me permitteer belang te stellen in mijn eenigen zoon ?

De tranen waren den man in de oogen gekomen. En alleen deze tranen weerhielden die van Frans. Want hij was erg zenuwachtig geworden. De aandoeningen volgden tè snel; had hij niet al die verwijten, die zijn vader hem daar maakte, een kwartier geleden zichzelven gedaan? Doch zijn gave van verdubbeling liet hem ook thans niet in den steek. En in weerwil van zijn ontroering, wist de berekenende natuur, juist die natuur, welke hij van zijn vader had geërfd en die slechts zelden zich gelden deed, maar altijd juist wel wanneer hij tegenover den man stond van wien hij haar had, hem nu een houding voor te schrijven, die althans voor een deel komediespel was. Hij was ontroerd, maar de ontroering, die hij tóónde, was gehuicheld: hij wilde een slag slaan!

Met het volle bewustzijn komedie te spelen, trad hij, de twee handen uitstekend, op zijn vader toe, nam diens handen en zei:

— Beste vader, ik heb u beleedigd! Vergeef me! Ik weet wel, dat u veel van me houdt, maar heusch, geloof me, ik acht u ook heel, heel hoog. En juist daarom kan ik u toch niet lastig vallen met al de misèretjes van een liefdesgeschiedenis. En als u me nu de woorden uit de mond haalt, zal ik het u ronduit zeggen: neen, ik heb geen vues op Annie. Ik zeg niet dat ik nooit anders over haar gedacht

Sluiten