Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De les liep goed af: Frans was er volkomen bij en vol ijver: deed hij het niet alles voor haar, die daar in de andere kamer zat en wellicht (hoe opofferend was nü reeds zijn rol) in de gelukkigste kalmte geen oogenblik dacht aan hèmMaar toen hij vertrekken zou en door het gangetje ging, was het, als viel er lood in zijn schoenen, en met ontroering drukte hij de hand van Land, ten afscheid.

Buiten, voelde hij lust te praten, een schreeuw te laten, te uiten dat hij liefhad, en niet de koelte legde hem het zwijgen op, maar alleen de gedachte aan zijn tramreis van straks. Daar had hij pret in, om op die tram, die nu al zooveel had meêgemaakt, ook dit zaakje te bedisselen. "Welke verschillende overleggingen had hij al op de tram gehouden, en nu zou hij er beslissen, hoe te trachten zijn liefdesgeluk te bemachtigen .... Als hij ooit burgemeester werd van een dorp zonder spoor of tram en er was sprake van een tramlijn, dan zou hij daar al zijn best voor doen. Zou, bij de inwijding, Hélène naast den burgemeester staan ? ....

't "Was frischjes vóór op de tram: „nog schroaltjes, meneer", zei de koetsier, die anders al wel wist, dat hij met geen praatzieken passagier te doen had.

Maar de koelte deed Frans verrukkelijk aan: hij keek er in met half dichtgeknepen oogen, zooals een gezagvoerder staart van de brug van zijn schip, en hij drukte zich in het linkerhoekje

Sluiten