Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Fransch blad, een beschouwing over het verschil tusschen Duitsche en Fransche vrouwen, over de sterke persoonlijkheid en onafhankelijkheid der laatsten en de stille bescheidenheid der eersten op hem had gemaakt: hij erkende, dat Lene wel het minimum van rechten eischte, dat ooit eenige vrouw eischen zou — en hij voelde, wat hij haar schuldig was ....

Maar, nog eens, zou hij haar voldoende kunnen liefhebben? 't Was hem, als had hij een misdaad begaan, zonder het te weten! Goeiegod, als hij haar eens ongelukkig maakte — haar, dat onbezorgde, trouwe, vroolijke wezentje, dat zoo jong-vroolijk de toekomst inzag — hij, die zich al zoo oud voelde. Als hij haar eens ongelukkig maakte.... zooals zijn vader zijn moeder.

En hoewel bewust stuitende op een aanzienlijk „derde" in de vergelijking, daar zijn moeder dit huwelijk zeker zou hebben afgekeurd, trok hij, in den ijver waarmee zijn hersenen schakels legden tusschen allerlei gedachten, eene lijn tusschen dit huwelijk en dat van zijn moeder en poogde hij een oogenblik zich Lene voor te stellen als een erfenis van zijn moeder! Hij, die Lene misschien niet ernstig genoeg liefhad, moest onbaatzuchtig, zelfopofferend aan de vrouw Lene vergoeden, wat der vrouw zijn moeder aan toewijding was onthouden ....

Maar deze gevolgtrekking moest hij toch opgeven. Zijn moeder zou er zeker niet van heb-

Sluiten