Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gen: laten we kennis maken, dan kunnen we, als we mekaar bevallen, samen trouwen. Anders is het meestal drommels moeilijk, een meisje een beetje te leeren kennen — ten minste zonder de hulp van het toeval. Jou heeft het toeval gediend.

— Je bent spotziek van morgen.

— Ik? Och nee, ik heb veel te slecht geslapen in dat veeren bed.

Tegen half tien keerden de heeren naar de stad terug. Aan 't station vonden zij papa Koene en den luitenant, die wachtten op de verdere bruiloftsgasten.

— Wie komme d'r eigenlijk? vroeg Herman.

— Meneer en mevrouw Daalders, de oom en tante van Lène, oom en tante Van Dijck, m'n zwager en Piet van Dijck, anders denk ik niet.

— De zuster van je zwager niet?

— Nee', die kan niet weg om d'r kinderen.

— En je neef De Loever?

— Nee', maar die heeft er toch ook heelemaal niks mee te maken.

En Frans keek Herman aan met een blik, half van verstandhouding, half van verwijtende verwondering.

— We hebbe' niet eens iets van de De Loevers gekregen.

De oude heer Koene had de laatste woorden gehoord en mengde zich in het gesprek. Het wegblijven van dat geschenk moest een misver-

Sluiten