Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn gewone manier kon doen en dit meditatieomwegje niet hoefde te gebruiken. „H'm," zouden we zoo zeggen, „dat is 'n quaestietje van techniek, ik vind 't beter, dat de man zelf 't me maar vertelt, maar dat heeft-ie zeker maar zoo-es voor de variatie gedaan, nou, laat 'm z'n pret." In déze litteratuur worden we er echter zéér onaangenaam door getroffen:

1°. Omdat van deze soort kunst het schoon ideaal is, haar schepselen zoo te doen leven voor den beschouwer, dat hem door hun eigen stilstaan of bewegen, de duizend kleine gedachtetjes en uitinkjes zooals een oogopslag, een gebaar, een bijna onmerkbaar vertrekken van het gezicht, hun wezen en daarmee dan ook zelfs het eenig-belangwekkende-want-essentiëele hunner voorgeschiedenis duidelijk wordt. De natuurlijke, echte meditatie nu is een van die duidelijk-makende dingen. In elk zoon stukje heeft deze kunst haar hoogsten bloei, haar doel bereikt. Een stuk onechte meditatie voelen we daarom als een valsch verschalkings-geniepigheidje dat ons wil doen gelooven, dat deze fraaiste bloei, dit hoogste doel bereikt is — terwijl 't er juist daardoor verder dan ooit vandaan is — als iets, dat, onder het mom van tot deze kunst wezenlijk behoorend schoons, juist het wezen dezer kunst verkracht en haar verhindert haar ideaal te bereiken niet alleen maar haar zelfs in tegenovergestelde richting dringt.

Sluiten