Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en met de schoteltjes in evenwicht tusschen hunne met gracie-bedoeling-tillende handen liepen ze met snelle passen, beteekenende-trippasjes - van - maar - even - de - boel - de-boel-gelatenhebben en zij wipten de trap op naar boven." In Een Zomeravond vangt, voor het eerst zoo zwaar, de levenstragiek van 't armeluisleven weedombrengend aan, te wolken tusschen de opschikloos-edele pilaren der massief-en-vasttorsende zinnenreeksen. En zoo weinig als een nevel wérkelijk iets kan gemeen hebben met en voortkomen uit een zuilengang, zoo min schijnt de tragiek-impressie den lezer het product te zijn der woorden en der zinnen, 't geen toch in waarheid wel zoo is. En dit is juist het mooie en voortreffelijke er van: dat naar het bereiken van dit resultaat, het verwekken van dit kostbaar voelen bij den lezer heelemaal niet gestreefd schijnt, ja zelfs de schrijver als in nobele, hooge onverschilligheid ervoor en zich slechts voor oogen houdend, dat zijn eenige taak was het uitbeelden van 't leven-zooals-hij-'t-zag, zooals zijn organisme 't zijn diepste Ik vertoonde, zonder er iets aan toe te voegen of ervan af te nemen, het ietwat tegengewerkt heeft, zoodat het den schijn krijgt — 't geen niet zoo is, want ook dit was natuurlijk beneden hem — alsof hij voor goed den lezer de illusie wilde benemen, dat hij schreef voor hèm èn het lagere vermoeden, dat hij wel gaarne een aardig efOpstellen. 5

Sluiten