Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eindelijk is het ook nog gewenscht een strafbepaling op te nemen tegen hem, die een meisje door trouwbeloften verleidt en haar daarna, zwanger geworden, weigert te huwen. Daarentegen is het voorstel van velen '). om den verleider slechts te straffen, als de verlaten moeder uit wanhoop een strafbaar feit tegen haar geboren of nog ongeboren kind pleegt, verwerpelijk. Want het plaatsvinden van kindermoord enz. hangt van toevallige omstandigheden, buiten zijn wil gelegen, af. en is allerminst een noodwendig of ook maar regelmatig gevolg van zijn daad; de meeste ongehuwde moeders begaan geen misdrijf tegen haar kind en het is onbillijk en zonder grond om van twee mannen,

1) Zie o a. Abel Pouzol, La recherche de la paternité p. 754, Rauul de Grasserie, De la recherche et des effets de la paternité naturelle p. 182. Zij willen den verleider gestraft zien wanneer „1'abandon aura été le rnotif determinant de 1'infanticide" en eveneens „lorsque le délit de suppression d'enfant aura été causé „directement par 1'abandon." M. i. zou de verleider, ondanks die bepalingen, steeds ongestraft blijven. Want „le motif déterminant" is niet een uiterlijke omstandigheid als de verlating, doch de vrees voor ontdekking of schande enz; evenmin kan een „aanleiding" als de verlating de „direkte oorzaak" van 't misdrijf genoemd worden. Is echter hun bedoeling, de verlating strafbaar te stellen in alle gevallen, waarbij aangenomen mag worden, dat zonder haar 't misdrijf niet gepleegd zou zijn, dan valt vanzelfsprekend iedere verleider, wiens slachtoffer dat misdrijf pleegt, onder die strafbepaling en is de restrictie van dat „motif determinant" tot niets dienend.

Sluiten