Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik ook, voor jou," zeide hij. „We willen hopen, dat hij er boven op komt, of het althans uithoudt tot we weg zijn, Intusschen valt 'er niets aan te doen, tenzij er een kamer mocht openkomen aan den anderen kant."

„Zou dat niet wreed zijn ? Net of we vluchten. Die arme vrouw moet wel in de zelfde kamer blijven."

,,'t Is zoo," erkende hij. „En we hebben wat goed te maken. Laat ons liever zien of we haar van dienst kunnen zijn met het een of ander."

Betsy zeide toe haar best te zullen doen. En al was het niet veel wat zij konden, het weinige dat zij deden, werd niettemin op prijs gesteld. Daar stilte voor den zieke een eerste vereischte was, trokken zich van Vleuten en Betsy de kinderen aan van een familie, die de kamers bewoonde aan de andere zijde van de ziekenkamer. Hoewel die veelal onder de hoede van de baboes een eind verder op gestuurd werden, waren er toch tijden op den dag dat zij in de buurt van hun kamers moesten blijven. En om jonge kinderen stil te doen zijn, zonder ze tevens bezig te houden, is een feitelijke onmogelijkheid, temeer als die kinderen in Indië zijn opgegroeid, waar in de groote ruimten een beetje rumoer niet hindert en dus zelden wordt tegengegaan. Maar nu moest het, en Betsy hield dapper vol wat zij beloofd had, blij echter als haar man thuiskwam om een handje te helpen.

De familie waartoe de kinderen behoorden, vond hun zorgen gemakkelijk en liet het begaan, in de veronderstelling levende, dat Betsy plezier in die kleine vagebonden had, daar ze zelf nog kinderloos was. Men meende dus volstrekt geen dank schuldig te zijn, eer omgekeerd, ja nam het haar zelfs eenigszins kwalijk, dat noch zij, noch haar man zich hadden voorgesteld. Immers, al waren de tijden voorbij, dat een tiental elkaar vreemden, toevallig samen-

Sluiten