Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij in 't eerst niet aan gedacht had. De effecten die hij had. waren door Karsten & Co. voor van Vleuten aangekocht! Dat ging niet, dat hij er nu mee aankwam.

Snel besloten sprong hij weer op de fiets en reed er in andere richting mee weg.

„Zoo, Wiechen, weet je al wat?" vroeg Arnolds dien avond, toen hij in Central binnenkwam.

„Is Beenhuis in de stad?" informeerde Wiechen.

„Ja, hij komt zoo dadelijk... daar heb je 'm al! Kan je het doen?"

„Jawel."

Een reeds grijzende blonde man, van onmiskenbaar Joodsch type, naderde hun tafeltje. Arnolds stelde hem en Wiechen aan elkaar voor.

„Drinken de heeren een glas champagne mee?" noodigde Beenhuis; en toen die uitgezocht was en besteld, ging hij voort: „Arnolds heeft u over dat zaakje gesproken. Gaat het?"

„Och ja," antwoordde Wiechen. En het accent van den ander imiteerende: „Het sjaakje gaat, maar het geld is duur."

„Wat noemt u duur? Of liever, zegt u maar ineens hoeveel u hebben moet."

„Vijf en twintig."

Beenhuis toonde geen verrassing. Hij haalde een notitieboekje uit den zak, en cijferde er eenige oogenblikken in.

,,'t Is goed," zeide hij toen. „Morgen vóór twaalven?"

„Onnoodig, ik heb het bij mij."

Het gelaat van Beenhuis bleef onbewogen, doch dat van Arnolds glom van bewondering.

„Fameus, fameus!" mompelde hij, de wissels te voorschijn halende, en die op het tafeltje neerleggende.

Beenhuis nam ze tot zich, en toen men het eens was

Sluiten