Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Of u gelijk hebt," antwoordde van Vleuten, die even nagedacht had. „Jawel, ik begrijp u. Hm, ook daartegen bestaat geen bezwaar. Dus we deelen mijn provisie. Wat verder ?"

„Dat is alles. Ik laat u de aanvraag, en hoor morgen zeker wel van de keuring ?"

„Afgesproken."

Hij liet Wiechen zelf uit, en keerde toen terug naar de huiskamer, een ondeugend trekje op het gelaat.

„Wat een brutale vent, Jan!" riep Betsy uit, toen hij binnenkwam.

„Dat gaat vrijwel," antwoordde hij. "Maar ik heb hem aardig te pakken."

„Hoezoo ?"

„Hij vroeg de helft van mijn provisie, voor een polis van twaalfduizend gulden. Nu, die heb ik er voor over, om zijn gezicht eens te zien! Ik krijg een half, dus hij een kwart percent. Hij is natuurlijk in de war met de agentenprovisie, die 'n heel percent bedraagt. Met zoo'n groote post kan het me bovendien weinig schelen, daar ik nu op drie duizend gulden na mijn minimum al heb."

„Ajakkes, .Jan, ik begrijp er niets van. Die minoeman brengt je het hoofd op hol."

„Dat is meer gebeurd," lachte hij. „Ik krijg ergens trek in."

„In een grocje, denk ik."

„Dat ook. En om de kachel te laten aanmaken, 't Is misschien door dat vele buitenshuis zijn, dat ik me nu kil voel."

„Kijk eens hier," zeide Betsy, onder aan de kachel een klepje openmakend, „al drie dagen ligt dat klaar, enkel om aangestoken te worden."

Hij schoof zijn stoel wat vooruit, als voelde hij de warmte reeds, terwijl zij bukkend een lucifer bij de opening hield.

Sluiten