Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij uitzondering wilde hij ditmaal eens vlug handelen. Het heele stelletje zou hij krijgen! Want weliswaar had alleen Boom hem direct beleedigd, doch die had zoo brutaal niet durven zijn, als hij geen rugsteun had gehad. Met hun allen hadden zij het gedaan, met hun allen zouden zij ervoor boeten!

Eén weg wees zich al. Arnolds kon onverwijld getroffen worden in zijn vader. Het geld toch, dat de oude dokter aan hem schuldig was, had moeten dienen om een Amsterdamschen woekeraar af te betalen. Instede het daarvoor te besteden, had de oude man er mee gedobbeld. Natuurlijk was er een deel van in de zakken van zijn zoon en Viebof terecht gekomen, maar in elk geval was de Amsterdammer niet voldaan. Bat wist Wiechen, en door dezen te waarschuwen, aan te raden het faillissement van zijn debiteur aan te vragen, trof hij er alvast één. Immers, zoodra zijn vader hem ontzonk, kwam Arnolds ten laste der andere bende-leden. Die waren dan meteen getroffen, en voor het overige.... nu ja, één voor eén.

Geheel in de vroegte vertrok Wiechen den volgenden ochtend naar Amsterdam, om zijn voornemen uit te voeren. Om twee uur was hij weer terug, en de zaak in gang. Den Amsterdammer had hij persoonlijk niet gesproken, daar deze een zonderling was, die bewerende, dat de drukte van overdag een geregeld denken in den weg stond, eenigszins belangrijke zaken des nachts behandelde, en dan tusschen éénen en drieën te spreken was. Wie geen tijd of lust had om dat uur bij hem te komen, moest maar met zijn procuratiehouder spreken. Dit had Wiechen gedaan.

Nauwelijks thuis, meldde zich Arnolds aan. Wiechen schrok er bijna van.

„Ik heb een zaakje, Wiechen," begon deze echter tot zijn geruststelling. „Effecten te koop."

Sluiten