Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een accept van mij gaf, op twee maanden, en u maakte daar geld op ? Binnen dien tijd heb in het in orde, en los mijn accept in."

„Een accept van u ? Dat zal moeielijk te plaatsen zijn, zoo vlak na dat geval. Maar om 't even. Ik wil het wel hebben, en kan ik het niet kwijt, dan moet ik maar zoolang wachten. Een zegeltje heb ik wel bij me. Mag ik een pen van u hebben ?"

„Het is natuurlijk een zaak van vertrouwen," zeide de oude dokter, toen hij teekende. „Trouwt u niet, dan krijg ik het accept of het geld terug. Overigens heeft u vijfjaar den tijd ....

„Ja, dat weet ik," zeide Boom, het papiertje dichtvouwend. „Dank u. Ik hoop u spoedig mijn huwelijk te annonceeren. — Hoe staat het met de zaak van uw zoon ?"

„O, best! Hij wordt vrijgesproken. Waarschijnlijk zal de instructie reeds de volgende week zijn beëindigd, en er is veel hoop, dat hij dan al losgelaten wordt."

„Dat is een goed bericht," vond Boom. „Dus komen de jongelui nu eerstdaags vrij ?"

„De jongelui? Neen, Viehof natuurlijk niet."

„U zegt....? Hoe zit dat dan in elkaar? Medunkt, ze hebben het allebei gedaan, of...."

„Neen, dat is het niet. Viehof heeft nog wat tegoed van vroeger. Hij is een tijd geleden ook vervolgd, en toen hebben ze hem moeten vrijspreken. Zooiets van een valsche handteekening. Daarom moet hij nu nog wat brommen."

„Houd me ten goede, dokter," zeide Boom; „maar het heeft er wel wat van of u bezig is me voor den gek te houden. Vrijgesproken en nu daarom moeten brommen? Verstond ik u soms verkeerd?"

„Volstrekt niet. Dat is nieuwe stijl hier in den Haag. Zoo'n beetje op z'n Engelsch, of althans wat ze daarvan

Sluiten