Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

denken viel, en dobbelde dan mee, om bedragen, die vroeger voor hem niet bestonden. Een minimum-limite kende men destijds niet. En geregeld verloor hij, en juist altijd als hij weer bijna het bedrag voor zijn eersten coup bijelkaar had.

Immers, dat moest honderd gulden zijn. Minder was onzin niet alleen, maar met spelersbijgeloof moest dat het bedrag zijn, en hield hij daaraan vast.

Weken en weken moest hij loopen en sparen, eer hij dat bijeen had. Hij sparen! Was hij dan zóó laag gezonken, dat hij moest sparen? Soms kon hij er in zijn eentje om zitten huilen, zoo'n avond na te hebben verloren en daarom flink getracteerd te zijn door degenen die zijn geld hadden gewonnen.

Misschien kwam het door het een en ander, dat zijn scheeve neus allengs dikker werd, en daardoor bijna in het fatsoen kwam, doch tevens zóó rood werd, dat zijn „achterstalligen" hem op een straatlengte al bespeurden, en door gewetenskneepjes benauwd, ik hun zak tassten, in angst voor het „bonjour amice".

Den Haag was een straatfiguur rijker.

Sluiten