Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tafelversiering en de schikking der gasten voor 't diner van Donderdag.

„Dan ben je niet te laat," lachte goedig vader Hans, ,,'t is Maandag vandaag."

Hij stond, stoer en wijdbeens vlak bij het bordes en wachtte, den ruimen, duisteren tuin inkijkend, tot de buggy zou komen voorrijden onder de pendoppo. Charlotte, blootshoofds, een licht grijs manteltje losjes over haar witte japonnetje heen, zat rustig, de witgeschoeide voeten over elkaar gekruist, in een laag rieten armstoeltje. Recht voor haar uit lag de lange inrijlaan, breed tusschen de beide rijen van niet bijzonder forsche, maar zéér edele en uitgezochte koningspalmen, van gelijke grootte allemaal. Twee olielantaarns — aan weerszijden één — duidden de plek, waar de laan uitmondde in den grooten landweg.

De avond was stil en koel en Charlotte verlangde naar een ritje. Want 't diner was, hoewel ze maar met z'n vieren hadden aangezeten, vermoeiend geweest. Nelly was altijd even druk en Amelie —, ja van die kon ze geen hoogte krijgen. Als er nu heelemaal geen mannelijke gasten waren, dan flirtte ze nog met vader Hans; ze ergerde en amuseerde Charlotte tegelijkertijd. Ook was er weer zoo een overvloed van gerechten geweest. Die Nel, een type, klaagde, dat ze dik werd en kon 't niet over zich verkrijgen, een lekkeren schotel te laten passeeren.

Nu pufte ze in haar zijden japonnetje, snakte er naar, om zich te gaan verkleeden. Meer dan haar gezelschap en dat van Amelie trok Charlotte nu een ritje aan en 'n gemoedelijk praatje met vader Hans. „Vader Hans" het was de naam, waarmee ze hem allemaal noemden, het was een goede naam voor 'm. Hij was zoo leuk-

Sluiten