Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze ronddrentelen tusschen de meters-lange, menigvuldige toonbanken, de overal-geplaatste toonkastjes van winkel, waar alles wordt verkocht. Een Chineesche bediende, z'n stijve staart met rozenroode zijde doorvlochten, kwam nader, boog, herkennend, héél onderdanig en ging, bescheiden op 'n afstandje, achter ze aandrentelen. Maar Nelly en Amelie namen van den man geenerlei notitie, deden precies of ze thuis waren, alles opnemend, betastend en keurend wat haar kooplust of nieuwsgierigheid gaande maakte, in voortdurend fluisterend overleg. En de Chinees bleef maar mee-kuiëren, stond stil, waar de dames poosden, wel wetend, dat de njonja-besaar altijd kocht en veel kocht, maar dat ze niet gehaast wilde wezen.

Wies was al in haar eentje op verkenning uitgegaan en op haar teenen stond ze, héél achteraan, in den koelsten hoek — om 't delicate dier waren — voor een lange, wit-bekleede tafel met groote stopflesschen vol bonbons en tabletten chocolade keurend en wikkend wat ze straks kiezen zou.

Hooge glazen schuitkasten waren rondom de muren ingebouwd en daar achter de ruiten blonk het van nikkel en kristal; alle benoodigdheden voor een luxueus-Indisch huishouden stonden er in rijke keuze en overvloed te koop. Planken stellingen droegen heelen rijen blikken in allerlei grootte en formaat, veelkleurig be-etiketteerd ; conservenpotten, grootere, gedeukte blikken, puilende jute-zakken waren daaronder en in de hoeken samengetast en hoog op de smalle houten pootjes stonden hier en daar vierkante toonkastjes met glaswanden waarin fluweelen etuitjes prijkten, snuisterijtjes van Chineesch goud, zilver en goedkoopen edelsteen. Aan een verre

Sluiten