Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

melde als 't geluid van een lekkende waterkraan en met 'n zucht van inspanning nu en dan. Z'n bruine, nerveuze handen graaiden in 't dikke hoofdhaar en op z'n djatti-stoel met breede zitting schoof hij kriebelig heen en weer. Half-open bruin-houten deuren in de witte muren gaven toegang tot de beide andere kantoorlokalen en daaruit kwam soms bescheiden stemmengerucht, of 'n korte, snel-onderdrukte lach te hooren.

Langzaam stond De Klerk op en liep, handen in de zakken, naar den eenen zijmuur, waar bij elkaar waren opgeprikt de afvaartlijsten der verschillende mailbooten, lange lappen dicht bedrukt papier. Die hem 't geschiktst leken, noteerde hij even in z'n zakboekje. En terwijl dacht hij, met 'n trotsche voldoening, dat hij zich dat nu toch maar permitteeren kon, dat hij, voor 't ondernemen van een reis naar Europa en 'n verblijf van eenige maanden daar met 'n dure vrouw als Nelly en 'n kind en 'n baboe, toch om zoo te zeggen z'n hand niet hoefde om te draaien.

Weer op z'n stoel terug, opgewekter nu, overzag hij bewuster 't emplacement, den weg verderop, al dat kleurige, welvarende, wèl-onderhoudene, dat daar door de open luiken voor hem uitlag. De ruime huizen wist hij aan weerskanten van den weg, den passar terzijde van waar hij zat, den eigen passar van de onderneming, waar de Chineesche handelaars hun waren sleten onder contröle. Zijn werkvolk — hij had de contröle ingesteld, den passar doen bouwen — werd niet bestolen, beknoeid door 't azende handelsvolkje uit de hoofdstad. Jaar op jaar was onder zijn bestuur het gewas der maatschappij in hoeveelheid en waarde gestegen — of hij den grond dwong tot intenser en

Sluiten