Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zegt 't ook .... hij is nu zelf bij de B. O. W.... dat daar vooral veel meer toezicht op moest wezen en vooral openlijke critiek . ..."

Nelly's kuch en blik maanden tot voorzichtigheid, maar 't ontging Charlotte. Opgewonden sprak ze verder.

„Maar met zoo een drukpers-reglement. . . ."

„O, wou u dat ook maar aan kant doen?"

„Niets liever. Een journalist hier in Indië, als hij tenminste wat karakter heeft, dien beklaag ik. Ik geloof, dat zoo een man een ellendigen werkkring moet hebben."

„Van Hoven kan zich er nogal wèl in schikken," zei de residentsvrouw, met 'n lachje.

Er was even stilte. De huisjongen was binnengekomen, vier gevulde limonade-glazen op een blad voor zich uit dragend. Een voor een nam hij ze er af, zette ze op 't rieten tafeltje neer, en alle vier keken ze, of dat bedrijf heel belangrijk was, den jongen op z'n handen. De Javaan werd „bingoën" onder dat strakke kijken van zooveel dames en hij liet 't blad uit z'n hand neerkletteren op den grond.

„Lomperd," snauwde Amelie, de plooien van haar peignoir met een ruk bijeentrekkend. Flauw-rose vlekte de gemorste limonade al in 't witte goed.

De jongen stamelde excuuswoorden, Nelly, met 'n „soeda" zond hem weg. En ze vergoelijkte:

„We keken 'm te veel op z'n vingers, daar kunnen ze immers geen van allen tegen."

Mevrouw De Waal, 't gezicht nog steeds vuurrood, dronk, haastig haar glas grijpend, met lange teugen de koele limonade uit. Dan stond ze meteen op.

„Het wordt mijn tijd," zei ze, „ik heb m'n boodschap

I

Sluiten