Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dankte beleefdheidshalve, ging geslagen heen, alweer overleggend wat ze haar kind moest zeggen. M'n God, hoe moest ze dat aanleggen, om hem de gruwelijke waarheid verborgen te houden? Ze moest een leugen verzinnen en door opgeruimd te lijken geen verdere vermoedens geven. Maar dit verwringen van het betraande gezicht tot een lieve lach, lukte haar maar half, al meende ze de laatste droeve sporen zoo goed te hebben uitgewischt.

Geen hoop? vroeg de jongen, nu hij zijn moeder benauwd-klein, benepen en ingekrompen, zag terugkomen.

Zij gaf geen antwoord, sloot hem in haar oude armen, kuste hem, kuste hem, waarbij ze haar welberaamde woorden, die als een prop in de keel zaten, met moeite eruit wrong, het voornaamste, waarmee ze hem dacht te troosten, glad vergeten.

Dus geen beterschap? vroeg de jongen haar nog eens.

Zij aarzelde, vond nu ineens het antwoord, zei schielijk:

Hier niet, mijn jongen, hier niet in Davos,

Sluiten