Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te geven, richtte ze zich op, liep, onhoorbaar haast, door de stroeve schemere kamer wat heen en weer. Toen liet ze zich op de stoel terugzakken, sloeg de vingers hard-strak over elkaar en bepeinsde opnieuw t lot, dat ineens voor haar zoo droevig keerde, 't Was ook zoo onverwachts gekomen .... zoo onverwachts .... onbegrijpelijk-snel!

Gisteren leefde hij nog, zat hij daar, sprak met haar, alsof er niets kon gebeuren, en nu, in een enkel uur, alles al voorbij! Hoe was -'t mogelijk? Hartverlamming, zei de dokter. Een jonge man, ach .... ach!

Ze richtte zich weer op, liep door de kamer, 't Overpeinzen benauwde haar. Ze wilde die beklemmende gedachten van haar afzetten, maar ging niet. Telkens drong de werkelijkheid, 't snelle geval weer moordend voor haar op.

Ze wist wat nu volgen zou.... volgen moest. Ze wist, begreep 't maar al te goed, en zoo ze de gedachten wilde verdringen, broer en moe, hadden 't haar dadelijk duidelijk gemaakt, o zoo duidelijk. Ze bleef over zonder eenige middelen, zonder inkomsten om te kunnen leven!

't Was om uit te schreeuwen, toen ze, als naaste bloedverwanten, na 't ongeval dadelijk familie-raadje

Sluiten