Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met zijn grove hand streek hij haar zacht over het hoofd, dat vaag bolde boven 't kussen, — en opnieuw vroeg hij:

— Wil ik water voor je halen?

Ze dacht aan de kou die 't zou geven, aan t kind dat wakker zou worden, schudde met 't hoofd, zei aêmechtig:

Hou je stil.... blijf ligge!

Hij begreep nu, dat zwijgen meer rust aanbrengt dan spreken, zweeg al wou hij telkens een woordje zeggen, om haar te kalmeeren. Ze kneep hem van angst in de armen, hijgde.*

St.. . . stil toch.... je maakt 't kind wakker!

Dat hielp; nu dwong Harrie zich tot roerloos liggen. Dat arme wijf! Kon-ie maar iets voor haar doen ? Een kompres. Maar voor warm water moest hij vuur aanleggen en de laatste terpentijn gebruikte hij gisteren om de verf aan te lengen. Dat ook 't petroolstel niet meer branden wou! 't Kon niet meer worden gerepareerd, ontplofte telkens met groot gevaar voor brand. Er moest een nieuw komen, maar waarvan ? t Ging niet voor van 't zomer, als ze weer verdienden. Vlot snerpten die gedachten door zijn hoofd en ze pijnigden hem, terwijl hij

Sluiten