Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stooten leien tegen de vloer kletterden. Was er een slag raak, dan riep 't slachtoffer 'n pijnlijk au, griende even en de anderen lachten, door 't dolle heen.

Na 'n oogenblik wierp de oude z'n stok weer weg en hij wankelde naar z'n stoel, viel erop neer.... 'n Meisje huilde, wreef zich, 't gezicht voorover op de bank, 't achterhoofd van vettige kroeskrulletjes .... «nèt tege me kop .... nèt tege me kop . . . .» klaagde ze « en ik daan niks .... heelegaar niks .... »

Lewietje zoog met z'n pijnlijk gezicht op z'n duim, die 'n gevoeligen tik had ontvangen, maar hij gaf geen kik; verbeet dapper de pijn, al drongen 'm de tranen in z'n oogen.

Nu klonk er zacht geslof in de gang en de Rebbe herademde. Z'n gezicht ontspande in de blije verwachting van iets prettigs, dat-ie op komst wist: 't kop

koffie, dat 'm z'n vrouw brengen kwam. Hij was bek af, voelde hij, en wat warm drinken zou 'm goed doen.

Maar zoodra de oude vrouw 't lokaal inkwam, begon 't getier van nieuws af... . «Rebbetzeente .... Rebbetzeente . . . .» bierden de kinderen.

< Breng-u ons ook 'n koppie leut. ...» riep Jozef met 't sproetengezicht.

«Met 'n lekker gevuld boterkoekie» schreeuwde Bram erachter, 't dik-Joodsch accent van Jozef nadoend.

De oude vrouw, met'r bol-geel gezicht met ronde lichtbruine oogen onder gladde bandeau, glimlachte eerst, 't Gebeurde wel meer, dat de jongens 'r wat

Sluiten