Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aankomen. Z'n gezicht zag vergenoegd blozend onder grijs-wollen muts en met z'n handen in de zakken van korten jekker reed-ie, los-luchtigjes, wat blufferig om z'n mooien breeden streek, de tocht af, tot waar de banken stonden en Theo zat met Juultje. Dan met schrille kriskras, dat z'n schaats diep ingleufde 't ijs, 't blinkend wit poeier wegstoof uit scherpe voor, zwenkte hij öm, merkte ineens de twee op den bank en z'n blik werd spottend-verbaasd. Hij zei 'n kortluchtig 'bonjour» naar Theo, greep voor Juultje met gewoonte-gebaar van wèl-opgevoeden jongen naar z'n muts, reed dan weer heen. Theo keek 'm na, met 'n lichte ontstemming. Nou wist van avond op tooneelrepetitie de heele club 't. . . . hij kende Frans .... 't was 'n klèts.... Zou je Nel hooren! Maar dadelijk erop was hij boos om z'n eigen ontstemming, schaamde zich voor 't meisje naast 'm. Hij zou haar waarachtig wel 's méér ontmoeten .... na vandaag .... ze mochten 't allemaal weten, hoor ....

■^Willen we nog 's probeeren?»

« Liever niet,> antwoordde Juultje.... «'k moest maar naar huis gaan .... 't wordt anders te laat.»

«Dan breng ik je» zei Theo, besloten opstaande.

«Och nee» weerde 't meisje af, zacht, «doe dat maar niet .... Je hebt zelf nog haast niet gereden. En 'k woon immers vlak bij. »

«Goed dan» gaf hij dadelijk toe .... «dan zal 'k even je schaatsen afbinden.

Sluiten