Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Juultje er niet. En ze kwam ook niet. Na 'n half uur wachtend heen-en-weer scharrelen, bond Theo af, lusteloos en teleurgesteld. En hij dacht, spottend....

«Natuurlijk ze komt niet er liggen geen balken

meer onder .... toch 'n écht Jodenkind . . . .»

III.

Juultje stond, in haar klein kamertje, voor de spiegel, die wat hoog hing en ze zette haar hoed op.

«Moet 't nou alweer die mooie wezen ?» vermaande Keetje.

Juultje keek om naar de oude vrouw, die op 'n stoel, 'n groote, ouwerwetsche reticuul in 'r wijde rokkeschoot, geduldig zat te wachten, de oogen bewonderend naar 't meisje geheven. Die draaide nog wat voor de spiegel, glimlachte. Ze wist nu wel, dat ze 'n mooi gezichtje had: Theo had 't 'r wel vaak genoeg verteld en ze was er heel gelukkig om. Ze was kort geleden vijftien jaar geworden en vond zich nu

ineens veel grooter.

Op de opmerking van de oude vrouw keerde ze zich lachend, met 'n licht blooskleurtje, naar haar toe.

«Hè Kee > vleide ze «je weet toch wel, waarom.»

«Wat wordt ze mooi!» dacht de oude vrouw trotsch. Juultje was 't liefste, dat ze had in t stille huis, waar ze nu al jaren woonden.

Ze had altijd meelij gehad met 't eenzame kind,

Sluiten