Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de oude vrouw «leuk, leuk.... we hebben nog

allen tijd . . ..»

Ze had geen typisch-Joodsch gezichtje, Juultje, al

zeiden de andere meisjes, minachtend, dat je t héél

goed zien kon. Ze was donker en haar neusje was

iets, heel fijntjes, gebogen, doch ze had heel nietdat

rijpe, volvormige, dat vaak jodinnetjes op dien leeftijd a

kenmerkt. In haar witte jurk was ze tenger, heelemaal

nog kind, met smalle schoudertjes en uit lage kraag

'n bloot, slank halsje. Ze waren precies even lang t

meisje en de oude vrouw, met 'r goed-verzorgd, gla

gestreken haar en goedig-vergenoegd gezicht.

Kee was geen Jodin, zuiver-griffemeerd-geboren, zooals ze altijd verzekerde, maar ze had, eerst telkenstoevallig, later uit 'n daaruit ontstane gewoonte-sympathie, zoo dikwijls, voor ze bij Juultjes familie was gekomen en gebleven, bij Joden gebakerd en geholpen , dat ze beweerde op 'r ouden dag soms niet meer te weten, of ze Jood of Christen was. 't Kwam r ook niemendal op aan, verklaarde ze, op 'r resolute manier Bij Juultjes moeder ook was ze als baker ge omen en 'r aebleven voor 't kind en 't huishouden, met als meid. Ze stond erop, dat de menschen dit erkenden, al was op haar aandringen, toen de jongens t huis uitgaand, duurder werden óók, de tweede meid weggedaan. 't Was immers niet noodig, had ze betoogd.... ie groeide maar dicht van dat luie zitten.

" «Leuk weer,» prettigde Juultje, als ze uit stille zij-

Sluiten